| تبليغات | X |
روزها بی شتاب از پی ِ هم می دوند ...
لحظه ها! آب ِ رفته به جوی می شوند ...
و من !
و تو !
و حسرت ِ بی پایان .
و زوال ِ همیشگی ِ آرزوهامان .
سپیده
به شما همراهان ِ همیشگی ، دوستان ِ عزیز و رفیقان ِ شفیق !!! 
۱۳ روز گذشت . . . 
چه زود !
به سرعت ِ برق و باد
بازم مثل ِ همه ء سالهای دور و نزدیک ... کلّی فامیل ِ دور و نزدیک ! 
واسه یه چند روزی ، همه با هم بودیم!!!
البت ، امسال ، حال و احوال ِ مادر بزرگ جون ، رو به راه نبود 
... حتّی ، به بیمارستانم کشید ! 
به همین دلیل ، هفته ء اول ِ نوروز ، همه خونه نشین بودیم ...! 
این نیز بگذرد ...
بگذریم ! 
۱۳ روز گذشت ، از آغاز 
، از آغاز ِ لحظه هایی که کلّی برنامه واسشون داشتیم . چه اون برنامه هایی که انجامشون دادیم 
و چه اون هایی که . . . ! 
از چند روز دیگه هم ، دوباره درس 
و دانشگاه !
بازم مثل ِ همیشه ! شب بیداری تعطیل !!! گشت و گذار تعطیل !!! بازم من ومن و من ... 
دوستای ِ مهربونم ، امیدوارم سال ِ ۸۶ واستون پر از لحظه های ِ شیرین باشه و پر از خاطرات ِ ناب !
تا بعد
"باز هم بهار آمد ؛
بهاری دیگر برای ِ تو
باز هم تولد ـ لبخند ؛
شور ِ نگاه ِ تو
در لحظه های ِ بهاری ِ شکوفه های ِ سُرخ !
در ضیافت ِ خاک ِ سبز !
در هوای ِ پاک ِ آبی رنگ !
باز هم ؛ جشن ِ تولّدی دیگر ... !"
سپیده
- پاورقی -
واسه باباییم متاسفم! چون ۱۰ فروردین ۸۶ ، با باخت ِ پرسپولیس در برابر ِ استقلال 
، کلّی دلش می شکنه...! تولدش گریونی می شه ==> <==
ما که می دونیم ، استقلال اوّل ِ اوّل ِ ، امّا بازم خدا ی مهربون، راضی هستیم به رضای ِ تو... ای خدای ِ خوب کمکمون کن ...
آمین ...
و نوجوانی حتّی
دل تنگم برای ِ خنده های ِ شادْمانه ء کودکی
پیراهن ِ سرخ ، توپ ِ سفید و کوچه ء خاکی !
بازی های ِ صادقانه ، لحظه هایی ناب
رفتند بی امان در چشم برهم زدنی !
نوجوانی رسید و شتابش را حس نکردم !
گویی زمان در چشم ِ حقیر ِ من ، خُرد می نمود ...
لیکن حقیقت چیز ِ دیگری ست
سالها ، ثانیه ای بودند ،
که قرن ها ! می پنداشتم ...!
روزها گذشتند ،
من ، همچنان سرشار از آرزو !
رویا هایی ژرف
آرزوی ِ بزرگ شدن
آرزوی ِ جوانی
میان ِ آن همه آرزو
آن همه خرد و کلان
یکی بر آورده شد ! یکی ! فقط یکی !
بزرگ شدن !
جوانی !
سر آغاز ِ تلاش
و سر انجام ِ فراغ
جوانی رسید ،
امروز امّا ، آرزوی ِ میانسالی نمی کنم
آرزوی ِ کهنسالی
می دانم
نیک می دانم
که بی آرزو حتّی ! به این دو می رسم
مگر ، که ، مرگ...
مرا باز دارد.
می دانم . اگر باشم ، اگر بمانم باقی !
خواهم رسید به میانسالی!
وز پی اش کهن سالی...!
سپیده
سال ِ نو مبــــــــــــــــــــــــــــارک . . . !
* * * * *
تقدیم به همه ء دوستای ِ خوبم که تو این چند ماه با comment قشنگشون،من رو همراهی کردن :
" بهار ِ دیگری از راه رسید و گل ها شکوفه زد
و همچنان ! بهار ِ دوستی مان پا برجاست . . .
به امید ِ بهار ِ همیشگی ، با تو
ای عزیز ِ خوب ِ من !!! "
سپیده
* * * * *
ـ پاورقی ـ
امیدوارم لحظه های ِ ۸۶ ، پر بارتر و شیرین تر 
از لحظه های ِ ۸۵ باشه و از خدایِ خوب ِ خوب ِ خوب ، خواهشمندم ! ! که نعمت ِ شاد زیستن رو به هممون ، هدیه بده!!!
الهی . آمین
اینم. عیدانه ء ۸۶ به امید ِ نوروز ِ ۸۷
نزدیک ِ عید ِ و همه مشغولن...منم به نوعی سرم شلوغ ِ و تا اطلاع ِ ثانوی ( که قطعاْ خیلی دور نیست ) up نمی شم.
دوستتون دارم و همیشه منتظر ِ Comment قشنگتون هستم...!
البته سعی می کنم، واسه نوروز یه مطلب ِ خوب داشته باشم...
موفق باشید ... و شاد
- پاورقی -
بچه ها من دخمل ِ خوبی هستم ! 
نمی دونم ،چرا ساندویچم F می شه؟!
فکر می کنم ، دیگه کم کم داره کپک می زنه 
...!!!
ای عزیز ِ من
من ، در این زمین ِ خاکی
تو ، در آن آسْمان ِ سیاه
ما را چه تناسبی ست ، با هم
که دل ببندیم به نگاهمان
وقتی که میان ِ دستْهامان، فاصله ،هزار فرسخ است . . . !
سپیده
" تا کودکیم ، آرزوی ِ جوانی داریم
جوانیم،و در حسرت ِ کودکی !
پیر می شویم ، چشم در راه ِ تولدی دیگر . . . ! "
سپیده
مبارکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لحظه های ِ بی پایان ِ روز ِ ۲۵ بهمن !
و چه انبوهند، آنان که غرق در شادی اند . . .
و چه سرشار از شور و نشاط . . .
و من،بازهم،کز کرده در کنج ِ اتاق !
سپیده
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
آری ، عزیز ِ من
باور کن
که می فهمم،
عشق صورتی ست
صدایی گرم و لطیف دارد
و پر از واژه های ِ شیرین است
امّا بدان
که هرگز
به صداقت ِ عشق "!" ایمان نیاورده ام ...!
سپیده
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
۲۵ بهمن،روز ِ تولــــــــــــــــــــــــد ِ مامانی جونم!
مبارکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ...!
- پاورقی-
انشا الله که در این روز،بهترین لحظه ها رو تجربه کنید.
آنچنان در تار و پود ِ وجودمان رخنه کرده اند که راه ِ گریزی نیست
تا عمق ِ وجودمان ریشه دوانده و ما را از خود تهی کردند !
دیگر حتّی در سرزمین ِ تن ! مکانی برای آسایش نیست
جایگاهی برای ِ گفتگو ، با خود !
تنها هستم ، تنهای ِ تنها .
* * *
هیچ گاه،تا کنون اینچنین احساس اسارت نمی کردم!
هیچ لحظه،تا به حال اینچنین دلم هوای آزادی نداشت!
همیشه در این اندیشه غرق بودم که تن یعنی منزلی بی غم،بی درد و سراسر مهر و پاکی
اینک امّا ، دیدم !
دیدم که تا کنون در خواب ِ خوشی بودم که سرابی بود!
دیدم که این رویای ِ شیرین ، که حقیقت می پنداشتمش ، تنها نقش ِ خیالی بود
خیالی که به حقیقت ِ زشت ، رنگ و آبی می داد !
اینک امّا ، دیدم !
بیداری را ، نفرت ، حقارت و اسارت حتّی "!"
دیدم و گریه کردم و فریاد زدم
امّا . . .
کجاست شنونده ای که گوش بسپارد به ناله های ِ من
چرا نمی بینم ، نظاره گر اشک هایم را ؟!
چرا من هستم و مرگ ،
من هستم و سکوتی تلخ !
* * *
گویند :
" خواهی نشوی رسوا،همرنگ ِ جماعت شو ! "
من اینک امّا ، گویی زمین تا به آسِمان،سفید تا به سیاه، فاصله دارم از این قوم ِ تلخ !
چرا ، تنها من آبی ترینم در بین ِ این همه خاکستری رنگ . . . ؟!
سپیده
۸۵/۳/۲
تنها در این جاده های انتظار،
چشم به راه منجی هستم.
که نویدش دادی!!!
بیش از این چشم در راهم مگذار...!
سپیده
- هر جمعه در انتظارت هستیم -
زخمی که می زنند!
کاری تر از هزار خنجر ِ دشمن است . . . !
سپیده
این ترم هم گذشت.مثل ِ برق و باد .
شروعی دوباره.به امید ِ خدا ...
* * * * * *
از همهء دوستان و آشنایان ِ محترم،به دلیل ِ وقفهء طولانی ، عذر خواهی می کنم...!
من اومدم...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
